55

Ze zijn vandaag precies 55 jaar getrouwd. Mijn ouders dus. ,,Wat een tijd, hè?'', aldus mijn moeder net aan de telefoon. Ze zijn op weg naar Bilthoven, vertelt ze. Een dagje uit. ,,Ze hadden regen voorspeld, maar het is tot nog toe toch heel mooi weer.''
Tja, wat kan je bij mooi weer nou nog gebeuren, na 55 jaar?

Onderweg bloemen 'geplukt'. En een ooievaar.

Gelukkig bij de Poort

Mensen beginnen soms zomaar tegen je te praten en dat is lang niet altijd een onverdeeld genoegen. Maar er zijn ook uitzonderingen. Als iemand onomwonden het geluk met je deelt.
Afgelopen week maakte ik, in het kader van aflevering zoveel in de soap rondom de opknapbeurt Amsterdamse Poort (zie ook hier, hier en hier), foto’s van het weghalen van de steigers aldaar, toen ik werd ik aangesproken door een bejaarde dame met krullend grijs haar, een stel stralend blauwe ogen en twee honden van een onduidelijk ras.

,,Ben je een foto aan het maken?’’, vraagt ze als ik voor de derde keer afdruk. ,,Dat is mijn kleinzoon. De tweede van boven, in dat witte T-shirt.’’
,, Ik ben zo blij dat hij werk heeft. Het gaat goed met hem nu. Hij verdient keurig z’n eigen geld’’
,,Hij heeft een moeilijke jeugd gehad hoor. Zijn moeder heeft hem gewoon de deur uitgeschopt. Hem en zijn broer. Verschrikkelijk gewoon. Ze hadden geen cent. Zíj had hun pinpassen, ze konden niet eens bij hun eigen geld. Daarom, ik ben zo blij als ik hem nu zo zie werken.’’
,,Hij werd in een tehuis gezet, maar daar moest ie ook weg. Hij moest maar bij het Leger des Heils op de Bakenessergracht gaan bivakkeren, zeiden ze. Zijn broer ook. Nou ja, zeg. Dat kan toch niet! Toen heb ik ze in huis genomen.’’
,,Dat was ook nog niet zo makkelijk hoor. Maar ik heb ze steeds ondersteund. Ze hadden gewoon een zetje nodig. In het begin zaten ze alleen maar op de bank. Voor zich uit te staren’’

Ze doet voor hoe jonge mannen zonder doel voor zich uit kunnen staren op een bank.

,,Ze hadden een zetje nodig’’, zegt ze nog eens. ,,Een beetje ondersteuning. Dat hebben ze van hun moeder niet gehad. Maar ja, ze hadden ook schoenen nodig. En een broek. En noem maar op. En ik heb ook alleen maar een AOW-tje. Dus dat was nog niet zo makkelijk.’’
,,Maar het is gelukt. Hij heeft nu werk. Vandaag is hij hier bij die steiger bezig. Zijn broer heeft pas ook een baan gevonden.’’

,,Gisteren hebben ze me samen mee uit genomen. Van hun eigen verdiende geld hebben ze m’n auto vol getankt met benzine en zijn we gaan line-dancen. Zij trakteerden. Van hun eigen geld! Prachtig toch?’’
Samen kijken we naar de steiger met haar kleinzoon. ,,Ik vind dat zó fijn, dat ze het nu toch zo goed doen’’, zegt ze. Ik kijk opzij. Ze straalt.

Genoeg gebeurd

Genoeg koffie geleut. Tijd voor een nieuw stukje. Alsof er niets gebeurd is afgelopen week! Om te beginnen heeft Oranje twee hartverwarmende overwinningen behaald. Hartverwarmend inderdaad, en kippenvel bezorgend. Ik doe niet aan Welpies, trommelhelmen, toetermutsen of vlaggetjes maar van dit Nederlands elftal kan ik kinderlijk blij worden.

Verder heb ik twee keer deze week (woensdag- en gisteravond laat) met grote glimlach en opperste verbazing naar het rondtoerende enthousiasme van de Haarlemse Turken gekeken na afloop van hún overwinningen. ,,Het is bijna eng dit'', zei iemand die gisteravond net na mij nog even cafe Koops binnen kwam. Ik had colonnes toeterende auto's gezien waaruit aan alle kanten lichamen staken die blije gezichten en trotse Turkse vlaggen met zich meedroegen. Hoezo eng?

En: we hebben afscheid genomen van mijn favoriete barvrouw. Woensdag was haar laatste avond. Jammer hoor. Aan de andere kant, ze is naast barvrouw inmiddels al een paar jaar een van mijn beste en liefste vriendinnen dus het enige dat echt veranderd is, is dat we straks aan dezelfde kant van de bar zitten om te ouwehoeren.

Plus: Was er een heel leuk uitje zaterdagmiddag (uitroepteken).

En tot slot: heb ik gisteravond onbedoeld een fantastische wandeling van vier uur gemaakt: een rondje om een kwart van Haarlem. Onbedoeld, omdat ik eigenlijk alleen eens even wilde kijken op het stukje land waar straks het nieuwe voetbalstadion moet verrijzen. Maar het was lekker weer, de vogels floten, de muggen dansten en het groen met bijbehorend bloeisel rook overweldigend, dus ben ik maar doorgelopen.
Oftewel: de Amsterdamsevaart af tot aan het Liewegje, Liewegje op, verder langs de Ringvaart, met noodgedwongen een slinger door de Poelpolder, via De Groene Weg naar de brug bij Vijfhuizen, voor de brug de dijk langs de Ringvaart weer op (het Emeltpad blijkt dit te heten), langs en een stukje om de Meerwijkplas, om de Molenplas heen, nog een stukje langs de Ringvaart tot aan het Zuidelijkste puntje van de Zuid Schalkwijkerweg (bij het pontje) en vervolgens via Zuid-Schalkwijkerweg, het Jaagpad, de Noord- Schalkwijkerweg (Buitenrustbruggen over), Zuiderbuiten Spaarne (Langebrug over) en Spaarne verder noordwaarts. Een aanrader!

En waar zijn de foto's van dit alles? Sorry, geen foto's.

Bakkie huiselijk geweld

Koffie heb je in allerlei soorten en maten. Ik drink graag koffie. Zelfs uit de koffieautomaat op het werk - die trouwens helemaal niet zo slecht is. De koffiemok die ieder van ons kreeg om te vieren dat Haarlems Dagblad na 350 jaar ochtendkrant werd, is ideaal voor een dubbele espresso. Ik ben nog steeds blijer met die mok dan met het feit dat we de oudste krant van Nederland tegenwoordig vóór 7 uur 's ochtends op de mat laten ploffen, zeker gezien de deadlines die we daar lang niet overal op hebben kunnen aanpassen - maar daar gaat dit stukje niet over.
Voor een haastig bakkie thuis heb ik stickies oploskoffie van Nescafé in de kast staan. Nee, nu niet meteen je neus ophalen - de Espresso en Mocca van Nes zijn alweer beter dan wat je uit zo'n eerder genoemde koffieautomaat krijgt.
Maar het haalt het uiteraard allemaal niet bij een echt lekker zelf gezet kopje koffie. Een jaar geleden heb ik mijn ouderwetse snelfilterkoffieapparaat definitief weggedaan. Niet om hem te vervangen door een Senseo (ook lekkere koffie, maar het heeft zo weinig met koffie zetten te maken), ik ruilde hem in voor een cafetière. Je weet wel, zo'n glazen kan waar je koffie in mietert, kokend water in giet, waarna je even wacht en dan het filter naar beneden drukt. Die aanschaf bracht voor mij persoonlijk ook een stukje New York bij me thuis, omdat mijn vriendin Gg me daar 's ochtends steevast wekt met een flinke mok met een cafetière gezette koffie. Heerlijk!
Ik ben op koffiegebied echter zelden blijer geweest dan met de moka espress die mijn broer me vorig jaar september met mijn verjaardag cadeau deed. Hij komt een paar keer per jaar in Italië en had 'm daar gekocht: een heuse Alfonso Bialetti. Alleen het maken van koffie is op deze manier al een feestje. Water in reservoirtje, filtertje erop, voorzichtig volscheppen met koffie (je hebt vanzelf altijd de juiste hoeveelheid!), koffiekannetje erop schroeven, gaspit aansteken, espressopotje op het vuur zetten, en dan even wachten tot er zacht gepruttel klinkt ten teken dat al het water door de koffie heen is geperst. Het resultaat: een zalig en - laat ik het maar gewoon zeggen - eerlijk kopje koffie.

Je moet de Bialetti alleen niet te lang op een te hoog vuur laten staan, weet ik sinds kort. Dan smelt het handvat...

Sinds dat gebeurd is, is koffiezetten met de moka espress net een tikkeltje minder leuk geworden. De koffie smaakt hetzelfde, maar toch...
,,Ik vind dat hij nu juist iets eigens en karakeristieks heeft gekregen'', deed S. een liefdevolle poging het leed te verzachten. Maar hoe graag ik ook zou willen, op die manier kan ik het niet zien. Ik zie bij elke nieuwe koffiebeurt een door mijn nalatigheid gruwelijk mismaakt en getraumatiseerd kannetje. Een slachtoffer van huiselijk geweld. Het schuldgevoel dat me keer op keer bekruipt als ik het gemankeerde potje op het vuur zet, is ondraaglijk.

Ik ben op zoek gegaan, en je kunt voor de Bialetti espressopotjes losse handvatjes nabestellen, zo ontdekte ik. Via internet kan dat echter alleen op een Amerikaanse site die alleen binnen de VS levert.
Voorzichtig heb ik daarom mijn broer van het huiselijk drama op de hoogte gesteld. Hij gaat over een paar weken alweer voor vakantie naar Sicillië. Tot die tijd maken wij er hier thuis het beste van.