Met bier, later cognac,
sigaretten,
gedachten,
met Nijgh en Costello,
Sjostakowitsch,
Patti Smith en Gavin Friday,
een geroosterde boterham (volkoren)
met krabsalade,
regen buiten, een om aandacht zeurende kat binnen,
nog een sigaret,
kan ik de slaap niet vatten.
Rachmaninov dan,
mee naar zijn 'Isle of death'.
Hoorngeschal,
en golven van violen.
Waar wacht ik op,
op slaap of op iets anders?
'De Engel is gekomen',
zegt Boudewijn,
naar Lennaert.
Ik zie de engel niet.
Nog maar even wachten dan,
totdat morgen komt.
zondag 23 november 2008
zaterdag 22 november 2008
vrijdag 21 november 2008
10
Mijn sponsormeisje wordt vandaag 10 jaar. Raar woord, sponsormeisje. Ma, heet ze, Ma. Norma G. Besana. Ze woont met haar ouders en zeven broertjes en zusjes in een eenvoudig huisje op de Filipijnen. Ze houdt van zingen.
Ik ken haar sinds mei 2005, via Children International. Hoe dat precies is gebeurd, kun je hier lezen( best leuk, was in New York). Het is een luttel bedrag dat ik maandelijks overmaak en ik schijn daar goed mee te doen.
Regelmatig ontvang ik een tekening of een briefje met heel veel dank en 'God's blessing'. Daar voel ik me dan weer heel ongemakkelijk bij.
Al is het wel leuk om te horen dat ze het goed doet op school. En bijna nog aardiger vind ik de foto die ik elk half jaar van Ma krijg. Zes heb ik er inmiddels. De kleine, beetje jongensachtige dreumes is een hele meid aan het worden. Wat een kanjer, niet?
Bekijk de website van Children International maar eens, en denk er 'ns over na. Volgens mij gaat het goed met Ma.
PS: Nog steeds slap als een vaatdoek. Ouderwets met sinaasappel, thee en Suske en Wiske bed dus weer in. Ondertussen giert de wind om het huis. Arme Sint...
Ik ken haar sinds mei 2005, via Children International. Hoe dat precies is gebeurd, kun je hier lezen( best leuk, was in New York). Het is een luttel bedrag dat ik maandelijks overmaak en ik schijn daar goed mee te doen.
Regelmatig ontvang ik een tekening of een briefje met heel veel dank en 'God's blessing'. Daar voel ik me dan weer heel ongemakkelijk bij.
Al is het wel leuk om te horen dat ze het goed doet op school. En bijna nog aardiger vind ik de foto die ik elk half jaar van Ma krijg. Zes heb ik er inmiddels. De kleine, beetje jongensachtige dreumes is een hele meid aan het worden. Wat een kanjer, niet?
Bekijk de website van Children International maar eens, en denk er 'ns over na. Volgens mij gaat het goed met Ma.
PS: Nog steeds slap als een vaatdoek. Ouderwets met sinaasappel, thee en Suske en Wiske bed dus weer in. Ondertussen giert de wind om het huis. Arme Sint...
donderdag 20 november 2008
Bezorgd
Sinds een paar weken wordt op zaterdag mijn Haarlems Dagblad niet meer bezorgd. Nee wacht, dat moet ik anders formuleren. Sinds een paar weken tref ik op zaterdag geen Haarlems Dagblad meer in mijn brievenbus aan.
Mijn brievenbus bevindt zich in de centrale hal van het appartementencomplex waar ik woon. Ik moet er dus de deur voor uit om die te legen. Op zaterdag gebeurt dat meestal zo tussen elf uur 's ochtends en 1 uur 's middags. Ik combineer dat met boodschappen doen.
Maar goed, al weken geen krant dus. Wat doe je dan? Je gaat bellen. Als je dat voor 12 uur doet krijg je dezelfde dag nog een krant nabezorgd. Verder zijn ze erg vriendelijk aan de telefoon. Ik heb nu al een paar keer dezelfde medewerker gesproken, en er ontwikkelt zich een band.
Mijn bezorger denkt ondertussen het zijne over mijn telefoontjes en dat zet mij ook weer aan het denken. Hij beweert namelijk dat hij mijn krant wel degelijk bezorgt, maar dat-ie kennelijk gestolen wordt. Hoe ik dat weet? Omdat hij me dat, in gebrekkig maar begrijpelijk Nederlands een paar weken geleden heeft meegedeeld met een krabbeltje op mijn krant van dinsdag. Tja, kom daar eens om.
Ik heb het voorgelegd aan mijn inmiddels bijna-vaste-medewerker van de afdeling lezersservice. Die was onverbiddelijk: dan moet hij de krant maar beter in de brievenbus duwen. En dat vond ik toen ook wel. Ik heb niet echt grote handen, maar ik krijg mijn hand toch echt niet ver genoeg door de gleuf van mijn brievenbus om daar een krant uit te halen. En waarom steelt mijn dief het Parool dan niet? Of mijn doordeweekse kranten?
Mijn klacht ligt, zo is mij beloofd, sinds zaterdag in de top van de organisatie. Wat dat betekent weet ik niet. Wel viel er gisteren dit briefje uit mijn krant toen ik die openvouwde (doorhaling van mij, aanklikken om te vergroten) :
Mijn brievenbus bevindt zich in de centrale hal van het appartementencomplex waar ik woon. Ik moet er dus de deur voor uit om die te legen. Op zaterdag gebeurt dat meestal zo tussen elf uur 's ochtends en 1 uur 's middags. Ik combineer dat met boodschappen doen.
Maar goed, al weken geen krant dus. Wat doe je dan? Je gaat bellen. Als je dat voor 12 uur doet krijg je dezelfde dag nog een krant nabezorgd. Verder zijn ze erg vriendelijk aan de telefoon. Ik heb nu al een paar keer dezelfde medewerker gesproken, en er ontwikkelt zich een band.
Mijn bezorger denkt ondertussen het zijne over mijn telefoontjes en dat zet mij ook weer aan het denken. Hij beweert namelijk dat hij mijn krant wel degelijk bezorgt, maar dat-ie kennelijk gestolen wordt. Hoe ik dat weet? Omdat hij me dat, in gebrekkig maar begrijpelijk Nederlands een paar weken geleden heeft meegedeeld met een krabbeltje op mijn krant van dinsdag. Tja, kom daar eens om.
Ik heb het voorgelegd aan mijn inmiddels bijna-vaste-medewerker van de afdeling lezersservice. Die was onverbiddelijk: dan moet hij de krant maar beter in de brievenbus duwen. En dat vond ik toen ook wel. Ik heb niet echt grote handen, maar ik krijg mijn hand toch echt niet ver genoeg door de gleuf van mijn brievenbus om daar een krant uit te halen. En waarom steelt mijn dief het Parool dan niet? Of mijn doordeweekse kranten?
Mijn klacht ligt, zo is mij beloofd, sinds zaterdag in de top van de organisatie. Wat dat betekent weet ik niet. Wel viel er gisteren dit briefje uit mijn krant toen ik die openvouwde (doorhaling van mij, aanklikken om te vergroten) :
Hij doet 'm wél goed in de brievenbus, zegt hij. Aan de andere kant: er bestaan twee sleutels van mijn brievenbus (nieuwe, want de brievenbussen zijn vorig jaar vernieuwd) en die zijn allebei in mijn eigen bezit, zeg ik. Maar dan nog, moet ik voortaan zaterdags om half zeven op om mijn krant beneden in de hal persoonlijk in ontvangst te gaan nemen?
Vandaag was er weer een krabbel op de krant. Hij komt zaterdag ietsje later. Ik wacht gespannen af...
PS: Ondertussen zit ik sinds gistermiddag ziek thuis. Verkouden, rillerig, dan weer zwetend als een..., spierpijn. Bah! Ik ga dus mn bed weer in. Met krantje.
maandag 17 november 2008
Bekrompen Asis
In Het Parool van vandaag, zoals elke maandag, is het laatste woord aan Asis Aynan - Haarlemmer. Ik lees de columns van Asis graag. Ze zijn helder geschreven en bevatten doorgaans, hoewel aan de lange kant, geen woord te veel.
Hij is daarmee een gunstige uitzondering binnen de columnistenschare van wat ik nog steeds de leukste krant van Nederland vind. Sinds de hoofdredactie van Het Parool nog niet zo lang geleden een paar van mijn favoriete columnisten de deur wees, en diezelfde deur openzette voor een hele lading nieuwe, sla ik hele hoeken van de krant over. Maar dat terzijde.
Alleen wat doet Asis nou? 'Bekrompen Haarlem' luidt de kop boven zijn stukje van vandaag. Zo'n kop doet pijn in een Amsterdamse krant, al is het Het Parool. Rot op, is mijn eerste reactie, denkend aan al die welgestelde Amsterdammers die hier een beetje de huizenprijzen komen opschroeven en ondertussen niets maar dan ook niets aan het culturele of maatschappelijke klimaat wensen toe te voegen.
Maar Asis is Haarlemmer. Of was, in elk geval. Als ik het wel heb, heeft hij inmiddels wel de wijk genomen naar de hoofdstad, maar ik weet dat hij hier is opgegroeid en dat zijn hart hier op zijn minst nog een beetje ligt. Hij was immers stiekem best trots dat boekhandel Atheneum aan de Gedempte Oude Gracht hem vorig jaar wilde laten voorlezen uit zijn toen net verschenen bundel Veldslagen.
Een Haarlemmer met kritiek op Haarlem, dat mag, al is het een uitgeweken Haarlemmer. Al blijft het een kutkop.
Maar er is meer dan alleen de kop. Asis is de weg kwijt in Haarlem, zo blijkt na lezing van zijn 'laatste woord'. Hij kan het niet meer vinden. Wat niet? Hij kan geen café meer vinden waar hij meer dan één krant kan lezen. Hij heeft het echt al meerdere malen geprobeerd. Arme Asis, Amsterdammer geworden.
Hij had het natuurlijk zijn broer, Moussa kunnen vragen. Die ontmoet ik wekelijks voor een goed gesprek in café Koops (in de Damstraat, Asis, tussen Bavo en Spaarne). Die zou hem dus hebben kunnen vertellen dat je daar zes dagen per week zowel een verse Parool, als een verse Volkskrant en Haarlems Dagblad kunt nuttigen. Dat had een hoop dommigheid gescheeld.
En Koops is echt niet het enige café. Had Moussa 'm vast ook kunnen uitleggen. Zo kun je bijvoorbeeld in... Nee, wacht. Ik ga het niet verklappen ook. Asis zoekt het nog maar even zelf uit. Voor mijn part loopt hij linea recta naar het station voor zijn trein naar Amsterdam en koopt daar zijn krantje. Maar hij kan ook nog even verder kijken dan zijn neus lang is, zodat hij er volgende week op terug kan komen. Of hij vraagt het z'n broer.
Wie 'm ondertussen bij zijn zoektocht wil helpen, kan hieronder reageren, of mailen naar: asis@parool.nl
aanklikken om te vergroten
Hij is daarmee een gunstige uitzondering binnen de columnistenschare van wat ik nog steeds de leukste krant van Nederland vind. Sinds de hoofdredactie van Het Parool nog niet zo lang geleden een paar van mijn favoriete columnisten de deur wees, en diezelfde deur openzette voor een hele lading nieuwe, sla ik hele hoeken van de krant over. Maar dat terzijde.
Alleen wat doet Asis nou? 'Bekrompen Haarlem' luidt de kop boven zijn stukje van vandaag. Zo'n kop doet pijn in een Amsterdamse krant, al is het Het Parool. Rot op, is mijn eerste reactie, denkend aan al die welgestelde Amsterdammers die hier een beetje de huizenprijzen komen opschroeven en ondertussen niets maar dan ook niets aan het culturele of maatschappelijke klimaat wensen toe te voegen.
Maar Asis is Haarlemmer. Of was, in elk geval. Als ik het wel heb, heeft hij inmiddels wel de wijk genomen naar de hoofdstad, maar ik weet dat hij hier is opgegroeid en dat zijn hart hier op zijn minst nog een beetje ligt. Hij was immers stiekem best trots dat boekhandel Atheneum aan de Gedempte Oude Gracht hem vorig jaar wilde laten voorlezen uit zijn toen net verschenen bundel Veldslagen.
Een Haarlemmer met kritiek op Haarlem, dat mag, al is het een uitgeweken Haarlemmer. Al blijft het een kutkop.
Maar er is meer dan alleen de kop. Asis is de weg kwijt in Haarlem, zo blijkt na lezing van zijn 'laatste woord'. Hij kan het niet meer vinden. Wat niet? Hij kan geen café meer vinden waar hij meer dan één krant kan lezen. Hij heeft het echt al meerdere malen geprobeerd. Arme Asis, Amsterdammer geworden.
Hij had het natuurlijk zijn broer, Moussa kunnen vragen. Die ontmoet ik wekelijks voor een goed gesprek in café Koops (in de Damstraat, Asis, tussen Bavo en Spaarne). Die zou hem dus hebben kunnen vertellen dat je daar zes dagen per week zowel een verse Parool, als een verse Volkskrant en Haarlems Dagblad kunt nuttigen. Dat had een hoop dommigheid gescheeld.
En Koops is echt niet het enige café. Had Moussa 'm vast ook kunnen uitleggen. Zo kun je bijvoorbeeld in... Nee, wacht. Ik ga het niet verklappen ook. Asis zoekt het nog maar even zelf uit. Voor mijn part loopt hij linea recta naar het station voor zijn trein naar Amsterdam en koopt daar zijn krantje. Maar hij kan ook nog even verder kijken dan zijn neus lang is, zodat hij er volgende week op terug kan komen. Of hij vraagt het z'n broer.
Wie 'm ondertussen bij zijn zoektocht wil helpen, kan hieronder reageren, of mailen naar: asis@parool.nl
aanklikken om te vergroten
Abonneren op:
Posts (Atom)
