Wheels

Poging tot trustenliedje. Voor wie niet slapen kan. Vanwege zoiets als het geluid van iemands wielen...

Loutje

’Staat je goed, Loutje!’, twitterde ik donderdagavond bij een fotootje dat ik maakte van het zojuist in roze vest gestoken standbeeld van Laurens Janszoon Coster op de Grote Markt.

,,Is het Loutje of Lautje?’’, reageerde iemand prompt.

Tja, waarom zou je de naam Laurens (met ’au’) verbasteren tot Loutje (met ’ou’)? En toch is dat tamelijk gangbaar in Haarlem. Lennaert Nijgh deed het zo; ik hou zijn schrijfwijze aan.

Ook de Beeldengids van Haarlem meldt over het beeld van Louis Royer: ’In de volksmond Loutje genoemd’. Met ’ou’.

Lautje is natuurlijk niet fout. Lourens trouwens ook niet. Zie het opschrift van het monument in de Hout: ’Ter Eere van Lourens Janszoon Koster’. Inderdaad, met een ’K’.

Ach, die Loutje. De enige Laurens Jansz. Coster waarvan we zeker weten dat hij heeft bestaan, was lid van het Heilig Kerstmisgilde en woonde op de hoek van de Jansstraat. Maar hij is van net te jonge datum om vóór 1440 de boekdrukkunst te hebben kunnen uitvinden. Een andere Laurens Jansz. ligt sinds 1439 begraven in de Grote Kerk. Maar die heet geen Coster.

Stiekem weten we dat deze twee figuren door elkaar zijn gehusseld, en de rest van het verhaal er zo rond 1560 door ene Jan van Zuren is bij verzonnen.

Hoe je die te koesteren man met kamerjas en mutsje, die zo trots zijn chocoladeletter ’A’ omhoog houdt, precies noemt, maakt dus eigenlijk niet zo heel veel uit. Kijkend naar dat roze vestje en dito handtas, zeg ik: vandaag heet ze voor mijn part Louise.

 (Ook gepubliceerd als '60 Seconden' in HD van 7 juli, Roze Zaterdag) 

Wij Haarlem

En wat hebben we de stad vanavond weer doen leven

Met schaterlach en diepe woorden.

Liefdevol elkanders teksten proevend,

en samen hoog verheven

onder verlate Damiate klanken.

De stad moet ons bedanken

Want ze heeft het o zo nodig, ons dronken uitgesproken leven.

In zekerheid weggespoelde twijfel.

Zo spelen wij onze Haarlemse akkoorden

En leven deze stad, in eeuwigheid voor even

(Zo werd verloren, en gewonnen

Tot huissleutels aan toe)

Zondag 17 juni

Zondagmiddag, op weg naar vader. Het is er de dag voor, Vaderdag en Holland speelt tegen de Portugezen. Langs de Zomervaart dus, op weg naar Schalkwijk. Onderweg weggelokt door een onweerstaanbaar reuzenrad, met gratis uitzicht op het slachthuis, de kerk en het stadhuis - de wind volop in de haren.

Zomervaart

Kruistochtstraat

Voor het reuzenrad, Hannie Schaftstraat

ICT-centrum en voormalige slachthuis, in de verte de Grote Kerk.

In het reuzenrad

Uitzicht op de Grote Kerk

In Schalkwijk juichten mijn vader en ik die avond de Oranjemannen toe. Het mocht niet baten. 

Aan ons lag dat dus niet.

Trappetje

Kleine boompjes, maagdelijk groen gras, een nieuw ’fruiteiland’ en een volledig opgeknapt Monumenteneiland. Het nieuwe Reinaldapark begint nu toch echt vorm te krijgen.

Het zal wennen zijn, ook als het straks af is. Het Reinaldapark, in de jaren zeventig aangelegd om de voormalige vuilnisstortplaats af te dekken, onderscheidde zich van alle andere Haarlemse parken door zijn enigszins ongepolijste inrichting. Het was een beetje een wild park. Eerder bos dan tuin, zeg maar.

Het park moest op de schop, omdat het oude afval nadrukkelijk aan de oppervlakte kwam. Het wordt nu flink opgehoogd, met als gevolg dat alle oude bomen en struiken vervangen moeten worden door nieuwe. Gevolg is vermoedelijk ook dat het 33 ton wegend zwaar kunstwerk van Sjoerd Buisman onbedoeld is verdwenen onder een metershoge nieuwe zandlaag, maar dat is een ander verhaal.

Met nieuwe, jonge boompjes creëer je niet een, twee, drie een nieuwe wildernis. Ik dacht dat dat wel geprobeerd zou gaan worden, maar ben daar inmiddels aan gaan twijfelen. Ik zag de opgeknapte wallenkant langs het water in het noordelijke gedeelte van het park. De knus uitgevoerde houten beschotting blijkt voorzien van eendentrappetjes, bedoeld om eenden en hun kroost een handje te helpen bij het in en uit het water gaan. Meerkoeten mogen er ook gebruik van maken. Nee, daar is niets ’wilds’ aan.

(Ook gepubliceerd als '60 Seconden' in HD van 4 juni)