Haarlemmerliede Handelshoofdstad

Burgemeester Heiliegers gaat dus op pad om zijn gemeente Haarlemmerliede en Spaarnwoude aan een fusiepartner te helpen. Dat wordt nog best een ingewikkelde operatie. Met bezoeken over en weer, bustochten, afwegen van de diverse belangen, en ondertussen oppassen dat de huwelijkskandidaten de kleine gemeente niet gezamenlijk aan stukken scheuren en onderling verdelen.
Zou dat nou niet veel makkelijker kunnen?, vroeg ik me af. Zou het nou niet wat zijn om Haarlemmerliede en Spaarnwoude op Marktplaats te zetten en gewoon het beste bod af te wachten?
Dat lijkt een gek idee, maar dan moet je even weten dat veilingwebsite Marktplaats.nl Haarlemmerliede en Spaarnwoude gisteren heeft uitgeroepen tot 'Handelshoofdstad 2015 van Noord-Holland'! De kleine gemeente blijkt relatief de meeste Marktplaatskooplieden te tellen: maar liefst 28 procent van de inwoners handelde afgelopen jaar via deze site. En dat doet geen andere gemeente in de provincie haar na. Haarlem staat 'pas' op plek drie.
Ervaring om iets aan de man te brengen via Marktplaats is er dus volop. Ik zou er gebruik van maken als ik burgemeester daar was. Leuk extra weetje: meest verhandelde voorwerpen zijn brommeronderdelen. Mooi om de vaart erin te houden!

Eerder geplaatst als 60 seconden in HD van 28 oktober. 

Bezorgdheid

Het miezert smerig als ik 's avonds laat bij mijn moeder de deur uit stap op weg naar huis. ,,Wil je een handdoek om je zadel droog te maken?, vraagt ze bezorgd.'' ,,Nee hoor mam, het lukt wel zo'', zeg ik. ,,Doe je voorzichtig?'' ,,Ja, mam.''
Ik zwaai nog een keer, en zie mijn moeder staan. Sinds mijn vader iets meer dan een jaar geleden overleed, is ze eenzaam. Ze slaapt daardoor ook slecht.
Bezorgdheid overvalt mij ook als ik haar zo zie staan. Ik hoop dat ze vannacht een keertje beter slaapt. Dan fiets ik de straat uit.
Thuisgekomen zie ik op tv beelden van schreeuwende hooligans die hun onvrede over de komst van een asielzoekerscentrum in de meest grove bewoordingen uitbraken. Een mevrouw met een andere mening over de nieuwkomers wordt uitgejouwd. ,,Daar moet een piemel in'', wordt er gezongen. Gevluchte moslims zouden geen boodschap hebben aan onze fraaie normen, waarden en omgangsvormen, is vrij vertaald het bezwaar.
Een verslaggever hoor ik in zijn tv-commentaar zeggen dat de schreeuwende bezwaarmakers 'bezorgde burgers' zijn. Het is niet voor het eerst dat ik die aanduiding hoor.
Bezorgdheid dus, dat is het. Misschien heb ik dat woord eerder wel gewoon verkeerd gebruikt.

Eerder geplaatst als 60 seconden in HD van 23 oktober. 

Flarden

Eigenlijk was ik twee uurtjes de straat op gegaan om - uitgedaagd door de Facebooksite Themafotografie - straatfoto's te maken. Maar of het nou kwam door de al te grote drukte in de stad op deze fraaie najaarszaterdag of door iets anders, dat weet ik niet, maar de oogst bleef mager. Onbedoeld had ik meer geluk met het vangen van verbale momentjes: korte flarden van gesprekken die juist door het ontbreken van context pareltjes worden.
Zo hoorde ik een wat oudere dame tegen twee vriendinnen zeggen: ,,Ik doe het eigenlijk nooit. Maar vanmorgen heb ik een selfie gemaakt. Kijk. Van mezelf.'' Een andere vrouwenstem even later achter me: ,,Ja, dan laat de volgende vraag zich raden!''
Mannenstem: ,,Of je het doorslikt?''
Vrouwenstem: ,,Nee!!''
En bij de pisbak van het herentoilet van een café: ,,Hij lijkt steeds kleiner te worden.''
In de Grote of St. Bavokerk, die was volgestroomd vanwege de gratis toegankelijke Bavodag die er was georganiseerd, zag ik een klein jongetje nog net gebiologeerd naar de enorme grafzerken onder zijn voeten kijken, alvorens hij zich omdraaide en vastgreep aan vaders been: ,,Pappa, waarom gaan sommige mensen eigenlijk dood..?''
Ik vond vooral dat 'sommige' ontroerend. Het echode nog een tijdje na in mijn hoofd.

Eerder geplaatst als 60 seconden in HD van 5 oktober. 

Max op Zandvoort

Voor zijn twintigste rijdt Max Verstappen in een kampioensauto, zo voorspellen de kenners. Zag hem afgelopen weekend in Spa gaan, vanaf zijn 'strafpositie' achttien: inhalend, inhalend, en nog eens inhalend. Tot een fraaie achtste finishplaats aan toe, goed voor opnieuw vier punten.
Spa mocht een beetje gelden als thuiswedstrijd voor Max, zo heette het. Een thuiswedstrijd in Spa, tja...
Het gaat kriebelen, toch? Het is vandaag op de kop af dertig jaar geleden dat op Zandvoort de allerlaatste Formule 1-wedstrijd werd verreden. Met de welhaast kleinst mogelijke voorsprong van 0.232 seconde won Niki Lauda voor leider in WK-klassement Alain Prost. Hoe nipt dat verschil in meters is, is destijds prachtig in zwart-wit vastgelegd door fotograaf voor deze krant, Poppe de Boer.
Het was de grote F1-baas Bernie Ecclestone die er persoonlijk voor zorgde dat 25-8-1985 voor het laatst in Zandvoort op het hoogste niveau was geracet. Hij moet een pesthekel aan onze badplaats hebben gehad. Het was tevens de laatste Grand Prix van Lauda, die na drie wereldtitels en 25 GP-overwinning (waarvan drie op Zandvoort) het circus vaarwel zwaaide.
Die kampioensauto voor Max komt er wel. Op Zandvoort in de voetsporen van Niki waarschijnlijk alleen in onze dromen.

Eerder geplaatst als 60 seconden in HD van 25 augustus. 

Laffe aanval

Mijn stad ligt er gehavend bij. Imposante groene reuzen liggen ontzield langs de kant van de weg. Sommigen zijn al in stukken gezaagd door de mannen van Spaarnelanden, die dezer dagen als uitvaartbegeleiders-in-het-groen langs bermen en parken trekken. Tegen wil en dank, ongetwijfeld.
Het voelt niet goed, deze massale slachting. Dit zijn bomen die in al hun zwijgzaamheid decennia, zo niet eeuwen aan stadsgeschiedenis meedragen. Ze hadden het bovendien in zich om mij met nog eens decennia of eeuwen te overleven. Want zo hoort dat met bomen.
De aanval was even laf als brutaal. Zoals de Spanjaarden de Haarlemmers ooit laf voor de stadspoorten hangend uithongerden. En de Fransen brutaalweg de Grote Kerk inrichtten tot militair stallencomplex. Een beetje wind valt niet in juli aan, als de bomen hun zwaarste bladerkronen dragen. Een beetje wind wacht tot na oktober, als zij hun bladeren hebben laten vallen en hun kale takken vrij kunnen laten zwiepen in een verbeten maar eerlijke strijd. Wind met een greintje karakter geeft hooguit een nabrander eind februari of begin maart. Maar dan moet het over zijn.
Na de storm ben ik gaan kijken bij een mij altijd vrolijk makende treurwilg uit mijn jeugd in Schalkwijk. Hij stond er nog. Maar treurde in mijn beleving voor het eerst.


Eerder geplaatst als 60 seconden in HD van 28 juli. 
.