Op Lennaert. Blijft onveranderd mooi nummer. Al hebben de eerste regels sinds zijn dood voor mij wel - met glimlach - een andere lading gekregen. Nee Lennaert, nu hoef je nooit je jas meer aan te trekken, en te hopen dat het licht van je brommer het doet...
Lennaert Nijgh, 29 januari 1945 - 28 november 2002)
maandag 28 november 2011
maandag 14 november 2011
Afscheid
Na ruim zes jaar nam ik afgelopen week afscheid als politiek verslaggever in Haarlem. Ik ga iets anders doen binnen de krant. Het wordt een vrijere rol op de stadsredactie.
De afgelopen zes jaar waren intensief en bijzonder. Er zijn allejezus veel onderwerpen bij me langsgekomen, ik heb de stad anders leren kennen, ik heb ontelbaar veel mensen leren kennen.
Veel daarvan blijft. Mijn vaste plekje in de raadszaal geef ik bij deze echter op. Ik had al snel door dat het de mooiste plek in de zaal is, zelfs al mag je er niets zeggen. Of misschien wel juist daarom.
Afgelopen donderdag zat ik er voor het laatst, na een lange begrotingsweek. Tot mijn verrassing werd ik door de nestor van de gemeenteraad, Fedde Reeskamp, toegesproken. Dat was een tikje klef misschien, ongemakkelijk, maar ook warm en uiteindelijk toch vooral erg eervol. Dat momentje pak ik mee dus. En wordt bij deze gedeeld.
De afgelopen zes jaar waren intensief en bijzonder. Er zijn allejezus veel onderwerpen bij me langsgekomen, ik heb de stad anders leren kennen, ik heb ontelbaar veel mensen leren kennen.
Veel daarvan blijft. Mijn vaste plekje in de raadszaal geef ik bij deze echter op. Ik had al snel door dat het de mooiste plek in de zaal is, zelfs al mag je er niets zeggen. Of misschien wel juist daarom.
Afgelopen donderdag zat ik er voor het laatst, na een lange begrotingsweek. Tot mijn verrassing werd ik door de nestor van de gemeenteraad, Fedde Reeskamp, toegesproken. Dat was een tikje klef misschien, ongemakkelijk, maar ook warm en uiteindelijk toch vooral erg eervol. Dat momentje pak ik mee dus. En wordt bij deze gedeeld.
vrijdag 21 oktober 2011
Niet Hansje
Leuk hoor, zo'n historische verhalenmiddag in het Historische Museum. Over Laurens Janszoon Coster, Kenau Hasselaar en Hansje Brinker. Drie figuren die beroemd zijn om iets wat ze niet hebben gedaan. En toch hoort er eentje niet in het rijtje thuis. Hansje.
Vertelster Petra Breed gisteren in deze krant: ,,Dan vertel je dus hoe Hansje Brinker, zoon van een sluiswachter, diep in de nacht, water hoorde sijpelen door de dijk. En ingreep door met zijn vinger het gat in de dijk te dichten...''
Neehee!
Kijk, dat Loutje nooit de boekdrukkunst heeft uitgevonden en Kenau vermoedelijk nooit één Spanjaard met hete olie heeft overgoten, is tot daar aan toe. Dat Hansje Brinker een kinderboekenpersonage is, is ook prima. Maar ook in dat kinderboek zit Hansje níet met z'n vinger in een dijk. Hooguit met zijn vinger in zijn neus, te luisteren naar een verhaal dat zijn juf voorleest over een jongetje dat zo'n heldendaad verricht.
Lees hoofdstuk 18 van Mary Mapes Dodge's 'Hans Brinker, or the Silver Skates' uit 1865. Daarin behoedt 'a sunny-haired boy of gentle disposition' - stad en land voor een ramp door een gaatje in de dijk een nacht lang met zijn vinger dicht te houden. Hij blijft verder naamloos.
Hansje luistert. Met rode konen, inderdaad.
Vertelster Petra Breed gisteren in deze krant: ,,Dan vertel je dus hoe Hansje Brinker, zoon van een sluiswachter, diep in de nacht, water hoorde sijpelen door de dijk. En ingreep door met zijn vinger het gat in de dijk te dichten...''
Neehee!
Kijk, dat Loutje nooit de boekdrukkunst heeft uitgevonden en Kenau vermoedelijk nooit één Spanjaard met hete olie heeft overgoten, is tot daar aan toe. Dat Hansje Brinker een kinderboekenpersonage is, is ook prima. Maar ook in dat kinderboek zit Hansje níet met z'n vinger in een dijk. Hooguit met zijn vinger in zijn neus, te luisteren naar een verhaal dat zijn juf voorleest over een jongetje dat zo'n heldendaad verricht.
Lees hoofdstuk 18 van Mary Mapes Dodge's 'Hans Brinker, or the Silver Skates' uit 1865. Daarin behoedt 'a sunny-haired boy of gentle disposition' - stad en land voor een ramp door een gaatje in de dijk een nacht lang met zijn vinger dicht te houden. Hij blijft verder naamloos.
Hansje luistert. Met rode konen, inderdaad.
(ook geplaatst in de rubriek 60 Seconden in HD van 20 oktober)
Zie ook HIER, hoofdstuk 'Friends in Need'
zondag 2 oktober 2011
dinsdag 27 september 2011
Aad
Aad van Ake is overleden. Pats, boem. Dat kwam hard aan. In nogal wat Haarlemse gelederen.
,,Wat vond jij bijzonder aan Aad?’’, wierp iemand zondag in de groep. ,,Zijn humor’’, zei iemand. ,,Zijn oprechte betrokkenheid bij mensen’’, zei een ander.
Van Ake was als gemeenteambtenaar de laatste jaren vooral actief in Haarlem-Oost. Emotioneel en onthutst werd zaterdagavond in Parkwijk op het nieuws gereageerd. ,,Aad wist precies wat er belangrijk voor ons Parkwijkers was’’, klonk het. En: ,,Hij stond altijd achter ons.’’ Nog zo’n reactie: ,,Aad was en is er één van ons. Ik ben er kapot van.’’
In het kader van Burendag knapten Parkwijkers zondag hun pas geopende buurthuis De Sprong op. Dat centrum was er gekomen dankzij Van Ake, weet iedereen daar in de wijk. Op Twitter stond ’s ochtends te lezen: ,,De gedachten zijn bij hem. We gaan door voor Aad.’’
Die middag om kwart voor vier zit journalist Max Sipkes op een bankje voor het café waar Van Ake vaak kwam. Het café is nog dicht. Sipkes wacht geduldig tot het open gaat. Hij is hier maar naar toe gekomen. Om het er even met mensen over te hebben. Wat moet je anders?
Hij blijkt even later niet de enige. Er komen mensen bij elkaar. Om te delen. Sprakeloos op zoek naar woorden. Over Aad van Ake. Die er raar genoeg niet is. En over dat niet te bevatten gegeven, dat dit dus zomaar kan. Dat je zomaar doodgaat.
Abonneren op:
Posts (Atom)
