Weer open

Hoe lang duurt jouw verjaardag eigenlijk, vroeg iemand me...
Niet zo lang als het leek. Wel ben ik kort daarna op vakantie gegaan: 10 dagen door Schotland heen. Ik was er niet eerder geweest, en wat een mooi land. Soms schijnt er zelfs de zon!
Maar aan alles komt een eind, ook aan vakanties. Ik ben dus weer terug, alweer een week zelfs, en inmiddels zijn de foto's ook klaar voor vertoning. Dus, voor wie wil:

Schotland

mededeling

wegens
verjaardag
tijdelijk
gesloten

Herfst

Afgelopen zondag, op 1 september, is de metereologische herfst begonnen. Dat zal best, dacht ik nog toen ik daar ’s ochtends vroeg in het radioprogramma Vroege Vogels over hoorde praten. Hoewel een legertje spinnen al een paar weken bezig is ook mijn appartementencomplex langzaam dicht te bouwen (zie ook hier), lag de zonnigste dag van deze zomer juist voor ons!
Een dag later landde ik ’s middags op het terras bij Koops en zag met mijn eigen ogen dat de herfst inderdaad was begonnen. Bergen bladeren hadden zich opgehoopt onder de tafeltjes.







Erg vind ik het overigens niet hoor. Zoveel leuks heeft deze zomer niet gebracht. Ik hou wel van de herfst. En ja, daar horen alle clichés wat mij betreft bij: vroege schemeringen, behaaglijk binnen, een mooi stortbui, de zon die vervolgens doorbreekt en de natgeregende wereld laat fonkelen al was ze een diamanten schedel van Hirst. For the love of God...!
De herfst is bovendien vaak lief voor me geweest. Aan die van vorig jaar bewaar ik warme herinneringen. Dus nee, laat de herfst maar komen. Ik zuig mijn neus alvast vol voor die heerlijke geur van rottende bladeren in de goot!

Ufo

Bij mooi weer fladdert hij ’s avonds zo tussen half 9 en half 11 in onnavolgbaar tempo voor mijn huis. Hij maakt rondjes, salto’s, snoekduiken, tuimelingen achterover en vrije vallen. Het is een ware luchtshow.

Zijn snelheid maakt hem wel lastig op de foto te zetten. En dan heb ik het nog niet eens over een scherpe foto, want dat is helemaal ondoenlijk.

Na een paar dagen regen en druilerig weer, liet hij zich dit weekend opnieuw zien voor mijn balkon. Het resultaat mag veel weg hebben van de altijd wat groezelige en vage foto’s waarmee sommige mensen het bestaan van Ufo’s willen bewijzen, maar: hij staat er wel op.
Kwestie van flitser aan (met nadeel van relatief lange sluitertijd) en wachten tot ie m’n beeld ik kwam gedoken.

Meer van dit soort onscherpe foto’s zijn binnenkort op dit blog te verwachten trouwens, want ik ga over niet zo heel lang meer naar Schotland en in dat verband onder meer naar Loch Ness…

Maar goed, een vleermuis dus. Ik vind het een fascinerend beestje. Na een beetje rondneuzen op internet ga ik ervan uit dat het een ‘gewone dwergvleermuis’ is, waarvan vleermuis.net zegt: Ze jagen relatief snel en wendbaar in een grillige vlucht met veel bochten en lussen en vliegen daarbij op enige afstand (1 tot 8 m) langs de vegetatie. Ze vliegen op een hoogte van gemiddeld 2 tot 5 m, maar soms wel 15 m. Gewone dwergvleermuizen jagen in de beschutting van opgaande elementen in groene bebouwde omgeving.

Knie

Er zweeft een los stukje bot in mijn linkerknie. Wat ik daar verder mee aanmoet, is me vooralsnog onduidelijk. De twee medewerkers van de afdeling radiologie die ik gister voor me had, konden daar weinig licht in brengen. Had eerlijk gezegd de indruk dat ik te maken had met een tweetal dat hele delen van de dag doorbracht met het maken van röntgenfoto’s van elkaar, en daar in de loop van de tijd nogal mal van was geworden. Maandag de huisarts nog maar eens bellen...