Zwervende s-en

Ik kwam erop vanwege een bericht op de weblog van Lidia. Of eigenlijk was het de daarop afgebeelde ansichtkaart die ze cadeau had gekregen bij het in de prijsvraag van Raarlems Dagklads gastcolumnist Harrie gewonnen koningswater. Het viel mij op dat die kaart als locatieaanduiding Tempelierstraat aangaf, terwijl een beetje Haarlemmer weet dat het TempelierSstraat is - met dubbel 's'.
Harrie voegde daaraan toe dat de 's' ook al van het Wilsonsplein dreigde te verdwijnen, nu busmaatschappij Connexxion die 's' uit zowel het busboekje als van de website en het bushokje had geschrapt. Harrie roept op tot actie daartegen. Als hij mij tijd en plaats noemt, maak ik het spandoek.
Maar waarom nu dat allemaal hier vrijwel integraal herhaald? Welnu, omdat ik er op wil wijzen dat het ook andersom gebeurt. Bij mijn wandeling langs het Spaarne (elke woensdag een etappeverslag in Haarlems Dagblad) viel me een paar weken geleden op, dat op een van de straatnaambordjes op de Friese Varkenmarkt een 's' was binnengeslopen waar hij helemaal niet hoort. De Friese Varkenmarkt is altijd s-loos geweest. Niks 's' verdwenen, 's' erbij!
En nu vraag ik me toch af: zou een en ander met elkaar in verband staan? Zouden de s-en stilletjes door Haarlem aan het zwerven zijn geslagen?

Vrijheid in mijn broekzakken

Het was heerlijk weer, er stonden een paar leuke bands, ik verdien zo godsgruwelijk veel geld dat ik me niet wezenlijk druk hoef te maken over 2,30 voor een biertje, dus ja, het was eigenlijk een hele leuke Bevrijdingspop.

Alleen... die hekken met die poortjes waar je als eerste de beste hooligan doorheen geleid wordt en wordt bekeken alsof je een staatsgevaarlijke gek bent die scherp in de gaten dient te worden gehouden. Ik weet het, er hebben al meer mensen over geklaagd, maar toch.
Ik heb blonde dreads en bij gebrek aan echte Al-Quaida dreiging aan de poort vorm ik daarmee in de ogen van achttien- en negentienjarige jongetjes en meisjes die op Bevrijdingsdag niets liever willen dan in uniform beveiligingsbeambte spelen een potentieel risico. Dat begrijp ik. Ik ben op zijn minst junk.
Ik werd er dus drie keer uitgepikt. De eerste keer door een donker meisje met mooie donkere ogen, een lief gezichtje en een charmante dosis onnozelheid. Ik besloot me niet al te openlijk te ergeren en niet meteen over 'concentratiekampen' en 'bezetting' te gaan oreren.

-Mag ik u fouilleren?, vroeg ze.
-Voel je helemaal vrij!, riep ik.

Nou had ik gisteren een niet al te wijde spijkerbroek en een T-shirt aan. Daar paste dus alles bij elkaar net mijn sleutelbos, een aansteker, wat losgeld, wat papiergeld, mijn mobieltje, een pinpas en nog drie pasjes in – daarmee was ik vol. De zakken van het meegebrachte vest dat ik om mijn middel had geknoopt, bood daarnaast nog ruimte aan anderhalf pakje sigaretten en een doosje pepermunt. Ik had geen anti-tankraket bij me, dat kon ook deze jonge poortwachtster zo wel zien.

Zij voelen.
-Wat zit daar?
-Papiergeld.
-En daar?
-Sigaretten.
Ze maakte het al losse pakje open en inspecteerde grondig de inhoud.
-Wat heeft u daar?
-Sleutels en een aansteker.
-En daar?
-Een paar pasjes.

Ondertussen stond ik me heel erg af te vragen wat ze nou eigenlijk zocht. Ze zal het toch niet gewoon ‘lekker’ vinden om aan me te zitten?!
Die hekken staan er ‘vanwege de veiligheid’, zo heet het. Ook mijn veiligheid. En om de cateraar de kans op een behoorlijke omzet niet te ontnemen. Ook zijn schoorsteen moet roken. Dat snap ik. Maar wat zocht ze nou in de broekzakken van mijn redelijk strakke spijkerbroek, dat de veiligheid ernstig in gevaar zou kunnen brengen dan wel een grote drank- en vreetwarenhandelaar het leven oneindig zuur maken?
Ik heb geen idee. Vrijheid?

.

.

ps: eenmaal backstage rees er, kijkend naar de datum op het polsbandje, al gauw een vraag van heel andere orde...

.
.
ps2: Juliette Lewis laat zich ondertussen heerlijk fotograferen:

Moeder met kind

Toch mooi...

Teletubbyland

Aan de noordkant van Haarlem, tussen Spaarne en Mooie Nel ligt Teletubbyland. De voormalige vuilnisbelt is tegenwoordig een voor recreanten ingericht glooiend groen landschap met paardenbloemen, windmolens en kronkelende, van elkaar gescheiden wandel-, fiets, en ruiterpaden die elkaar slechts hier en daar kruisen.
Ik was er eerder deze maand toevallig twee keer heel even geweest voor een foto van de Schoterbrug in aanleg. Dit weekend was het tijd voor een langer bezoekje, de rugzak gevuld met boek, fles water, fruit en fotocamera. Op weg naar kinderlijke onbezorgdheid.

Nou is de weg erheen al boeiend zat, dus laat ik eerst even zien wat ik daar tegenkwam. Om te beginnen is het paartijd voor vissen en dat levert in de sloten van recreatiegebied Spaarnwoude op dit moment heftig erotische scenes op. Nou, ja... je begrijpt wat ik bedoel.

.
.
.
.
.

(filmje!)

Uiteraard barst het langs deze sloten ook van de reigers. Nou vind ik dat toevallig erg leuke beesten, en het lukte me zowaar een statig vliegend exemplaar best mooi vast te leggen.






.
.
.
.

En terwijl ik eigenlijk iets heel anders probeerde te fotograferen, fladderde er vanuit het struikgewas ineens ietwat paniekerig een fazant op. Ha, die had ik ook!









.
..

Maar toen dus Schoteroog. Ik moet zeggen: het is er fantastisch! Nu was er dit weekend, op een enkele hondenbezitter met hond en kindereigenaar met kind na, ook niemand te bekennen en dan zit je er werkelijk heerlijk. Tussen voorbijzwevende en minzaam (heus!) krijsende meeuwen, groepjes spreeuwen, een spaarzame haas, paarden en paardenmeisjes, en heel veel scholeksters die met hun ge-Tepiet! Tepiet! (klik hier) net dat beetje Waddeneilandensfeer weten te maken.

En dat terwijl voor je neus gemoedelijk wat zeilbootjes voorbij schuiven. Ik heb er heerlijk zitten lezen in Lilian Bloms De Tuinkamer over haar overleden echtgenoot, de Haarlemse schrijver Louis Ferron. Mooi boek hoor.

Maar om even terug te komen om Teletubbyland, ik bedoel, ja toch?:









.

.

.
.
.

In deze omgeving, in dit merkwaardige groene landschap, schoot me opeens te binnen - vraag me niet waarom - dat ZIJ er dit weekend precies twee jaar zitten. Sinds 26 april 2006. Ons blije college van wethouders! En opeens was er in mijn hoofd dit plaatje. En daar moest ik toen zelf vreselijk hard om grinniken, sorry.

Ondertussen op het balkon

Nu de lente zich nadrukkelijk aan het manifesteren is, werd het hoog tijd om het balkon dat deel uitmaakt van het onderkomen waar ik maandelijks huur voor betaal wat op te vrolijken. En aldus is een aanvang daarmee genomen.
Er hangen nieuwe plantenbakken aan de reling, met viooltjes daarin. Op de grond staan nog twee bakken met violen (ik heb er te veel gekocht, ze waren per veel erg goedkoop ), ik ben voor het eerst van mijn leven eigenaar van een klimroos en een mini-woud aan margrieten staat uitbundig te wuiven.
Heb ik verder onder meer nog een hele fraaie, zogeheten Lavandula Stoechas of vlinder- dan wel kuif- of franse lavendel, en (en dit zal de gifmengers onder u kunnen bekoren) de Nerium Oleander staat op springen! De benamingen van al dit bloeiends heb ik overigens gewoon van de bijgeleverde kaartjes - dat u mij niet gaat bellen voor tuiniertips, want zo groen zijn de vingers niet.
Het wordt dus langzaam wel wat. Het koffie drinken op mijn balkon is is in elk geval al, behalve stukken minder koud, fleuriger.

Maar waarom laat ik het niet gewoon even zien? Pardon? Nog eentje Oeps? Jij wil er per se ook op? Oke, toe maar gozer!


ps: Raarlems Dagklad is vandaag 3 jaar geworden. Gefeliciteerd Marius (al is ie volgens mij een paar dagen met vakantie...)!